Trochę zbyt buńczucznym określeniem byłoby napisanie o mojej przygodzie z gotowaniem, bo nie wiem czy taka przygoda w ogóle miała miejsce. Faktycznie kiedyś prowadziłem bloga o jedzeniu i nawet sprzedawałem swoje sosy BBQ, ale nigdy nie uważałem, że mogę się określić jako kucharz. Tak czy Nowak kocham jedzenie i duża część szukania wiedzy o nim zaczęła się, gdy jako dzieciak dostałem od rodziców książkę kucharską Kaczora Donalda. Oczywiście byłem podjarany jakby jutra miało nie być i już chciałem coś z niej zrobić. Nikt nie był na to przygotowany więc padło na kanapki z ogórkiem i musztardą. Właściwie to oprócz pieprzu i soli zdradziłem już cały przepis. Ten całkowicie niepotrzebny wstęp sprowadza nas do sensu tego wpisu. Kalambuły, rzecz, która powstała w mojej głowie jako plan na knajpę sprzedającą kanapki ze składnikami ukrytymi za zagadką. Dalej uważam, że to zabawne, ale prawdopodobnie byłaby to rosyjska ruletka dla osób z alergiami pokarmowymi. Także w końcu po latach na Strefie Zrzutu Kalambuły doczekały się swojego miejsca. Chciałbym regularnie (xddddd) dzielić się swoimi przemyśleniami o kanapkach, które uwielbiam. Są dla mnie szczytem pokazu, że ktoś potrafi komponować smaki, są również wspaniałym nośnikiem, jeśli ma się jakiś bardzo dobry składnik. Wszyscy doskonale wiemy, że świeży chleb z masłem cały wypełniony świeżym szczypiorkiem to jest fatality, to jedna z rzeczy, przez którą możemy w życiu być najbliżej szczęścia, jeśli ono w ogóle istnieje. No ale gdzie te kalambury? Na końcu tekstu będzie zagadka w dzisiejszym przypadku w rozwiązaniu podam składnik, nad którym będę się za chwilę rozwodził.
Dziś chciałem powiedzieć trochę o fascynującym świecie przenoszenia potraw na wersje kanapkową. Mój tata zawsze patrzył z politowaniem jak robiłem sobie KONKa (Kanapkę Obiadową na Kolacje). Nie było to nic wyszukanego, po prostu wrzucałem na chleb to co zostało z obiadu, także lądowały tam podpieczone ziemniaki, być może kotlet jak się człowiekowi poszczęściło i resztka surówki. Pewnie nie wszystkie połączenia działają dobrze, ale nie można być pewnym, dopóki się czegoś nie spróbuje. Prze ostatnie kilka tygodni dodawałem do różnych kanapek jeden składnik więcej. Zaczęło się od próby przeniesienia klasycznej sushi rolki na właśnie kanapkę. Podstawowe składniki bez ryżu się świetnie sprawdziły. Ogórek zwłaszcza obecnie jak można już kupić dobre gruntowe które nie smakują jak gąbka z wodą w połączeniu z białym serkiem do smarowania zawsze daje rade. To jest połączenie, które nigdy mnie nie zawiodło. Oczywiście kanapka to nie sushi i trzeba było coś zmodyfikować. Nie chciałem rezygnować z nori, ale wsadzenie płatu do kanapki sprawiłoby ze przyjemność z jedzenia poszybowałaby w dół. Rozwiązaniem było podprażenie wodorostów na suchej patelni, potem skruszone zmieszałem razem z serkiem, sosem sojowym i olejem sezamowym. Dobrze się sprawdziła jako pierwsza warstwa na chlebie. Na to poszedł ogórek w słupki, marchew w słupki i szczypiorek i żeby dodać innego smaku i tekstury – tajemniczy składnik. Gdy następnym razem będę robił te kanapki chciałbym zmienić dwie rzeczy. Po pierwsze zamarynować wcześniej marchewkę, żeby nadać jej więcej smaku, wtedy pewnie będzie w plastrach nie w słupkach. Po drugie dodałbym awokado lub tamagoyaki (taki japoński omlet, który się dobrze kroi, często jest w sushi). Wracając do Tajemniczego składnika, przez cały następny tydzień dodawałem go do innych kanapek i zawsze super je wzbogacał i przełamywał. Myślę, że trzeba z nim postępować ostrożnie, bo mógłby zdominować całą kompozycje smakową. Ale jako dodatek sprawdza się świetnie. Cenowo nie wychodzi drogo, możecie go dostać prawie wszędzie a bardzo urozmaica kanapkę także polecam.
Dzięki i do następnego, w trakcie pisania słuchałem ścieżki dźwiękowej z anime Delicious in Dungeon którego autorami są Yasunori Mitsuda (odpowiada za kompozycje do Chrono Trigger i Xenoblade Chronicles) oraz Shunsuke Tsuchiya. Polecam, dobrze się słucha i znajdziecie na streamingach.
Żeby odkryć tajny składnik, wystarczy znaleźć grubasy (tym razem nie chodzi o mnie)